གང་འབྱུང་གི་རྩོམ།

མ་མཐོང་སེམས་ཀྱི་ཟླ་བ།། ཨའེ་ངེའི་ཡིད་འཕྲོག་ལྷ་མོ།།

ཕངས་སེམས་འོད་ཟེར་ཡལ་ཚེ།། མུན་པའི་སེམས་ཀྱི་མི་ཚེ།།

ཁྱོད་དང་འབྲེལ་བའི་དུས་ཚད།། སྐད་ཅིག་ཙམ་ཅིག་འབད་རུང་།། 

དགའ་སྤྲོ་གནམ་གྱི་ཚད་ལས།།མེད་རུང་སྐད་ཅིག་ཡུད་ཙམ།།

སེརཝ་གིས་བཅོམས་པའི་མེ་ཏོག།། སེར་བྲང་རང་གི་ན་ཟུག།།

མེ་ཏོག་ཚད་མེད་ངང་ལུ།། དགའ་སྟེ་སྡོད་ན་ཡིད་ཚིམ།།

ཀུན་གྱིས་དགའ་བའི་ཟླ་བ།། རང་གི་ཡིན་དུས་མི་འབྱུང་།།

ཨིན་རུང་མཐོང་པའི་དགའ་བ།། ཉོ་ན་རིན་གྱིས་མི་ལང་།།

སྨན་ཆུང་པདྨ་ཨིན་ན།། ཏི་རུ་གཅིག་ལུ་བཙོངས་རུང་།།

སྤྲང་པོ་ཕ་མ་ཉམས་ཆུང་།། ང་ལས་གཞན་རང་དྲག་འོང་།།

ངེ་སེམས་རི་བཞིན་བརྟན་ན།། སྨྱོ་ཆང་འཐུང་རུང་མི་འགྲང་།།

ཁྱོད་ཀྱི་མནོ་བསམ་གཏང་ཚེ།། བཟི་བའི་ནམ་ཡང་མིན་འདུག།།

ཁྱོད་དང་ངེ་གི་གྲོང་ཡོདན།། འཐུང་བའི་ཆུ་སྐད་གོ་ཚུགས།། 

གཞན་ཅིག་གྲོང་དུ་འོངས་ན།། གློན་གོའི་གྲོང་ཟེར་སླབ་འོང་།།

བློ་དམན་རང་གི་ཡོན་ཏན།། གྲངས་གིས་འཛིན་ཡང་འཛིན་ཚུགས།།

ཁྱོད་ཀྱི་ཨིང་སྐད་བལྟ་ན།།སློབ་ཕྲུག་འབད་ནུམ་ང་གིས།།

དོན་མེད་རྩོམ་ཅིག་རྐྱབ་རུང་།། གྲ་སྒྲིག་དུས་ཚོད་མ་འགོར།།

ཁྱོད་ངེ་སེམས་ལུ་མེད་ན།།དེ་བཟུམ་འབྲི་རང་མི་མྱོང་།།

INFATUATION ONCE UPON A TIME

HOW BEAUTIFUL YOU ARE
Your chin a little sharp as aishawrya rai's,
Your gaze pretty and heart stealing,
You face as fair as pond's treasure, moon,
Your face made up is as adding paint on already white stupa,
Your hair deviated from nature as leaves in autumn,
Your feeling of joke to our scared voice,
That giggle after you passed us to release controlled laughter,
Your simplicity that looks as if you gulped something sour,
Your look as if to say "I like you",
Your look of "I have something to say",

Your look that has vague and lonely memories,
Memories that is of someone who has to leave you without option,
Your look of lonely feelings without him,
Your look of pity due to passing and changing nature of things,
Or your melancholic look of less of time left,
Your beauty as magnet attracts iron minds of many,
Oh damsel! How beautiful you are,
You are made to give us peace by simple sight,
Oh beauty stay as flower till we can see you no longer,
But there you shall reach chaotic minds of others to peace.
I or we should say how truly and immensely beautiful you are.
Yes, you truly are beautiful.
You shall stay beautiful to us till memory fades.

REPORT OF ENTREPRENEUR WORKSHOP THAT I ATTENDED IN WINTER VACATION AT GCBS

Entrepreneurial Mindset & Skills Development Training

14/01/19

Entrepreneurial Mindset & Skills Development Training started with 25 participants from six RUB Colleges. The program is designed to facilitate development of ‘The Entrepreneurial mindset and skills’ of the participants, an initiative of the Entrepreneurial Development Centre. It is a program to train the young mind to entrepreneurial adventure. The workshop commenced with welcome speech by the organizer, Mr. Tenzin Rabgay followed by deliverance of few good words by the President of Gedu College of Business Studies.  The President spoke to 25 participants a necessity to have an entrepreneurial mindset in changing and difficult current scenario of Bhutan. Mrs Sonam Choden advised the participants to think out of box, have creative thinking and possess financial education which are very important component for entrepreneur.  The participants were provided with the working lunch.

After the triggering impact made in the minds of the interested participants by the President, Dean of Research and Linkage of GCBS started the formal session of the training. The Dean introduced on the entrepreneurship concepts and aspects. Entrepreneurship as told is a process and mindset. The program ended by briefing on the essential entrepreneurial traits and competencies. The program commenced at 9 am sharp till 4 pm. It breaks at 10:30 am till 11 am for tea and 1 pm to 2 pm for lunch.

15/01/2019

The second day of workshop dealt with “Innovation and Entrepreneurship” facilitated by Mr. Tshewang Drukdra and Tenzin Rabgay, faculty of GCBS. Types of innovation are explained with the help of examples. Trainees were made to think one innovation and share in the exercise. Caution for entrepreneurs and deadly mistakes of entrepreneurs were also reached to the ears of participants. With the introduction it instilled in the mind of trainee, who are mostly without entrepreneur and business background, it sparked in the mind of trainee a need to understand and think about entrepreneurship. Participants were informed about design thinking and importance of empathizing customer. The participants were made to carry activity of going to the town and empathizing with the customers (observe and enquire them). Students thus were inoculated with knowledge of the importance of market research and understanding of the customer for entrepreneurship. Before students were sent facilitators briefed the way to observe and inquire.

16/01/19

The session commenced with second step of design thinking i.e. Problem Definition followed by ideation. Students were made to ideate on the issues based on research market carried during empathizing stage. To screen ideas four steps were taught: brainstorming, macro-screening, micro-screening and SWOT analysis, and these give rise to final idea. PESTLE analysis was also introduced.

17/01/19

The fourth step of design think is development of Business Model and to develop business model students were told that there are nine components. Fifth step of Design Thinking is Prototyping of what one has ideated. Students were given an activity of prototyping business ideas they generated in a group. As loopholes are to prop at any point of time in any of the stages of developing business model it is important to rectify them. Even students were found making mistakes in ideation phase indicating that market survey is not carried properly during empathizing phase. The facilitator reiterated that those five steps in design thinking is never a linear step; it is rather reiterative which gives room for removing loopholes in a business or design thinking.

18/01/19

“Information Technology & Entrepreneurship” was taught by Mr. Jamyang Tenzin, IT officer of GCBS where he focused and taught on how to use excel in business. Basics of doing arithmetic in excel were shared to students and importantly students were taught how to calculate Net Present Value (NPP), Internal Rate of Return (IRR) and Return on Investment (ROI) which is important and needful to an aspiring entrepreneur and businessmen who deals with sum, account and financing in the interest of time and convenience.

21/01/19

Students were taken to a field visit at Babesa where Greener way factory, Enterprise founded by CEO, Karma Yonten , is located. Trainees were received and ushered to factory by CEO himself and were given a short inspirational talk related to his company wherein he told each trainee to be useful and do something for the country if there is a problems to be addressed instead of complaining. He reiterated a need to reach out to many about importance of segregating the wastes and keeping Bhutan clean.  Next trainees visited Chang Zamtok where Startup Building for the Entrepreneur is placed. Students were supposed to visit to plant of Green Road project yet due to time constraint and some obligations Mr. Rikesh, the founder Entrepreneur had, the participants missed a chance to visit his factory. Nonetheless Rikesh was kind enough to explain us about what he is doing apart from manufacturing tar made up of molten plastic mixed with bitumen. He designed a machine that manufactures plastic fencing pole, land measuring reading pole, flower pots and decorative items which can last for long period of time and which is environment friendly than sending wastes to landfills.

22/01/19-24/01/19

Starting from 22^nd till 24^th January, trainees were taught how to develop a business plan. Format of a business plan includes Executive summary, marketing plan, production and technical plan, Organization and management plan and financial plan. Students were made to experience as seller, buyer and entrepreneur through activity made to work in a group where they used their own real money. It was the key session familiarizing participant a step closer to real world of entrepreneurship.

25/01/19

“The Effective Business Communication” contained of conducting effective meeting, writing minutes in a meeting, writing official business and rectification of few common errors in English that many students make.

26/01/19

Karma Yonten, founder of Greener Way lectured the participants on the topic “Mentoring and Networking” and it was very appropriate for an entrepreneur himself to talk to participants on that topic. He shared his own experience of working as an entrepreneur and how important networking plays in entrepreneurship. The speech that he delivered was very inspirational and food for a thought for the participants to think as big as him. The program ended with closing statement by the organizer thanking each participant, management and working team that ensured a successful end. The participants were awarded with certificates.

Entrepreneurial Mindset & Skills Development Training

Entrepreneurial Mindset & Skills Development Training started with 25 participants from six RUB Colleges at Gedu College of Business Studies. 21 students and four faculties gathered from Gedu College of Business Studies, Paro College of Education, Sherubtse College, College of Science and Technology, Taktse College of Language and Studies and College of Natural Resources. The program was designed to facilitate development of ‘The Entrepreneurial mindset and skills’ of the participants, an initiative of the Entrepreneurial Development Centre. The program started with welcome speech by the organizer, Mr. Tenzin Rabgay followed by deliverance of few good words by the President of Gedu College of Business Studies.  The President, Dr. Sonam Choden informed participants about the necessity to have an entrepreneurial mindset in changing and difficult current scenario of Bhutan. She advised the participants to think out of box, have creative thinking and possess financial education which are very important component for entrepreneur.  

Dean of Research and Linkage of GCBS initiated the formal session of the training by introducing the aspiring entrepreneurs about the concept, aspects, essential traits and competencies of entrepreneurship. One of the most important things for entrepreneurs is a “Design Thinking” which involves empathizing customer, defining problems, ideating solutions, developing a business model and prototyping and those steps are taught theoretically and through activities within and out of class. The participants were made to go to the town and empathize with the customers (observe and enquire them). Brainstorming, macro-screening, micro-screening, PESTLE analysis and SWOT analysis were tools insinuated in the minds of participants for conducting market research.                    

Executive summary, marketing plan, production and technical plan, Organization and management plan and financial plan, part and parcel of developing business plan were learned by the participants through teaching and exercises of making them experience as seller, buyer and entrepreneur by using their own real money. It was the key session familiarizing participant a step closer to real world of entrepreneurship.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                             

Basics of doing arithmetic on excel and calculation of Net Present Value (NPP), Internal Rate of Return (IRR) and Return on Investment (ROI) were also taught during “Information Technology and Entrepreneurship” session, time saving and necessary skills for entrepreneurs and businessman. Additionally, “The Effective Business Communication” was also reached to the ears of trainees which contained conducting effective meeting, writing minutes, writing official business letters and rectification of few common errors in English.

Besides classroom sessions trainees were also taken to a field visit at Babesa and Chang Zamtok where Greener way factory and Startup Building for the Entrepreneurs are located respectively. Participants met Karma Yenten, CEO cum founder of Greener Way and Mr. Rikesh Gurung, the founder of Green Road project. The workshop concluded with facilitation by Karma Yonten, founder of Greener Way on the topic “Mentoring and Networking.” He shared his own experience of working as an entrepreneur and how important networking plays in entrepreneurship. The speech that he delivered was very inspirational and food for a thought for the participants to think as big as him. The program ended with closing statement by the organizer thanking each participant, management and working team for bringing a successful end. The participants were awarded with certificates. Each session commenced at 9 am sharp till 4 pm. There were breaks at 10:30 am till 11 am for tea and 1 pm till 2 pm for lunch. The participants were provided with the working lunch.

Since the program was found very helpful especially for aspiring entrepreneurs and to those who had no commercial background, it was never waste for college management to send students for such program. It instilled in the minds of participants a need of entrepreneurship in the country which is not only helpful at individual level but also to the society and nation at large. Unlike businessman, who chases after profit and money, entrepreneurs solve problems, which is helpful for both entrepreneurs and customers. It totally wiped away pre-program irrational thought of participants about money making and sin creation that is associated with entrepreneurship. It rather made them rethink and explore about it in hard times of rising unemployment scenario of Bhutan. It gave them hope and idea to create job for themselves and others. Although it is through the full support of college that students could learn and gain intangible assets and make themselves useful during vacation through such program, the provided Daily Student Allowance could have been little more given participants had to pay for rent (150 per day) and have breakfast and dinner on their own. However, the learning the participants extracted and enjoyed certainly deserve College Management to send students for such program in future too and improvement in DSA is a gateway to ensure the most interested and deserving grab the chance and make difference at individual and national level. 

TRANSLATION OF BHUTANESE SONG SMS

SMS

Oh life! The one that is called life,

Is nothing but like a mere dream,

Living is only of anticipating happiness,

Yet real living has cause of sufferings sown.

When the diseases inject into blood and flesh,

When close family pushed you to periphery,

That merciless lord of death,

Leaves no option than snatching life.

Thus comfort on earth is just tiniest of seconds,

That too is unprotected from inevitable change.

My mountain of compassion could hold it no more,

Display of pity demeanor received no pity,

Threat and ideas failed to fear it,

Bribery of silver and gold went to deaf ear,

When demon of death takes you through its way,

That shortest of happiness is nothing but pain.

When fire destroys all that is accumulated,

When wrinkles fills your beautiful face,

When dwindling of bodily strength leaves you helpless,

That pain of aging is so vast to bear,

The only permanence is a dharma,

Hence invest all your minds into practicing it.

TRANSLATION OF BHUTANESE SONG: BUTSHU NGE GI MITSHEY, RINCHEN SAZHI

Rinchen Sazhi

Life of me,

Resembled not of anyone,

Life that has no value,

Resembled not of anyone,

I feel sad,

I feel the grief,

Wishes though surpassed the mountain peak,

Now alters uselessly into the air,

Dear one though resembles as goddess,

Now disappears from visible sight,

Looking at useless life,

I feel disappointed,

Looking at samsaric nonsense,

I feel like vomiting and disgusted.

Though kindness of mind is invisible,

It lives through kindness of the words,

Though I placed my entire mind’s dependency on you,

It yields nothing but cause of sadness,

Deeply saddened mind of mind,

Has no point of return,

Life that is devoid of happiness,

One wishes for its end.

Times of peace and happiness,

Passes faster than cool blowing wind,

Times of sad and grief,

Takes longer than lengthy flowing river,

Remembering the past,

Strikes regret in me,

Thinking of the future,

Instills pain in me.

If one fails caring one’s mind,

Body of one is enemy,

When karma of togetherness exhaust,

There is no ways to solve misery and pain,

The mind that lacks weight,

Makes fixing one’s stay difficult,

The body that lacks mind with it,

Wanders much and torments me.

IF I WERE SPACE

“Space!” if I were you,

I shall be emperor of everything,

If I feel sleepy out of mundane existence,

I shall try to see materials being born,

To let myself awaken by changing forms,

I shall try breaking the matter’s bounds to merge,

I shall be patient to witness its boundary disappear,

So that what is others’ alters to mine,

Even if matters stand in me eternal,

It cannot be without me, Space.

Free of emotions and woes of the samsara,

Gust of afflictions shall not harm me.

Happiness and comforts can’t betray me later,

For Equanimity, I need not sacrifice peace of mind.

I shall never lose my mind irregularly,

Beautiful rose have transiency and I need not worry,

Gross garbage shall not suffer from my bathmouth,

Of others I won’t worry and vice versa,

Stars won’t be far for me and expensive,

I shall be free of mental and feelings aspects,

No loneliness, numbness and empty feelings,

I can keep all within my kingdom,

For I shall be indestructible and inevitable for all.

 Yet I shall be undisturbed by anything.

I shall seek to die by wishing birth of materials,

Yet I cannot simply die as statue of permanence,

For I am independent and whole.

UNTITLED AND UNFINISHED PLAY

Once there lived a girl called Leki Wangmoangmo and a boy called Sonam Tashi . They are cousin (half cousin) to each other.

ACT I

Sonam Tshering and Kinley Wangmo have married and they have one kid. Before Kinley Wangmo married Sonam Tshering she had husband working in police and owing to differences of opinion and misunderstanding they got divorced after one girl child who is Leki Wangmo. Sonam Tshering’s marriage isn’t first either; he was married to one of the southern Bhutanese girl called Sirijana and had one son. Sonam  had changed many wives and now it is with Kinley Wangmo he is entitled to remain in bond.

Scene I

AT DINNER

Sonam Tshering: Kinley Wangmo, today at work I had a bad news about Leki Wangmoangmo’s father; I guess he won’t survive. People say it is his last stage of living. Alcohol and he is inseparable and ara after knowing that Jamtsho can’t live without it, it I guess is gonna take his life.

Kinley Wangmo:  You see! he still drinks. The reason I left him was due to his excessive drinking  habits. He does not concern and bother about what is happening in the house. He would never stay at home once he comes from work. What more can there be left with him, now? I guess he better prepare to die.

Sonam Tshering: Whatever Kinley, it is not good on our part to be happy on the cause of misery of others. All of us born are bound to die and change. Nothing remains behind, not even our shadow and tiniest of needle pin. It’s only the matter of time and fate. Thus it is always good to be good to oneself and others. Rather I guess, you better go and make a visit to him taking his child Leki Wangmoangmo along. He would be more contented.

Kinley Wangmo:  I cannot dare Sonam  since it is I who left him.

Sonam Tshering: Still then, think about Sonam. It is her father. She is too young to understand at this stage, though.

Kinley Wangmo: Okay then I shall go tomorrow early morning.

SCENE2

At Jamtsho’s home

Tsheirng Dolker: Jamtsho, open your eyes. See who came here?

Jamtsho: Whoever! I don’t care (his eyes closed). Even if it is Mr. Death, brother of impermanence, I care very less.

Tsheirng Dolker: Don’t you say that my son: it’s too bad and ominous to say such. It’s your own daughter Leki Wangmo.

Jamtsho opens his eyes and in tears gives smile to his little one who is 3 years of age.

Jamtsho: My little one, there is nothing I can do to transcend with this nature of life: death that is uncertain, unwished and unwanted leaves no one, not even King and lama. It would be lie for drunkard like me to transcend or evade. You got to grow up, live strong, be beautiful and help out your mom and step father. Come my little (he takes Leki, cuddles and kisses in tears). Be a kind human and I know you will as I was except for my drinking habit. How could I quit drinking when I felt pains within the heart each single day when thinking of stage that once I would have to encounter which is not other than today.

All of them have no other option to divert than to submit to strong and compulsive wave of impulse that triggers emotions of heart to vaporize and let monsoon fall through windows of the soul.

Kinley Wangmo: (crying) Don’t utter such bad mouth. You don’t worry about her, I will do my best to grow her up. You have to be strong and give up drinking once and for all. You will be cured. Put your entire trust in kencho sum.

Jamtsho: No Kinley Wangmo,I guess it’s too late. Nothing much can be done. Time has come and I will have to go. I breathe last breath in and when I can’t exhale, then I am done. Do take care of yourself as well.

Tsheirng Dolker: My son, worry not. All of us will be fine. You be careful, have faith and trust in god since it is it who protects us all time.

(looking at Kinely Wangmo) He’s gone Kinley. My son left me. Jamtsho wake up, my son, you can’t leave before me.

Kinley Wangmo: Jamtsho (in cold still voice, cries silently- tears fell down).

Jamtsho passed away and prayers and merits were accumulated in his name by his mother, relatives and ex-wife Kinley Wangmo.

ACT II

Sonam Tashi  half cousin to Leki Wangmo is son of Tenzin Namgay and Mendrel Tshomo. His father was working under department of road as a mason while his mom stays at home looking after children. By grace of god, government and parents Sonam Tashi  grew up and he got to study at Sherubtse college.

Tenzin Namgay: My son, you are going to college tomorrow. Till now you have been a good son to us. Don’t you change since change inevitable will take care of itself. However if you change, change plus change make tremendous change and if that is for bad and evil speech, act and thoughts it would be shame on my part to be calling you as my son. Do protect yours and others dignity, fame and name. But I would appreciate if change I see in you is on the positive note.

Sonam Tashi : My speech, action and intention are my character and identity yet they are not alone part of my identity. Parent’s words, support, love, care and help are also foundation upon which my identity has rested and I will ensure I don’t dismantle it when I change myself.

Mendrel: Good son, have faith in kencho sum in whatever circumstances you go through. It is our greatest companion of past, present and future. And most importantly, do not forget to study both for marks and life. More you study, brighter you become. Study life and study books.

Sonam Tashi : Alright mom, I shall. I got to go; my friends are waiting. Bye and take care of yourselves.

ACT III

Scene1

At regional gathering at Sherubtse Sonam Tashi , Leki Wangmo and many of them gathered. They are welcomed by organizers 2^nd and 3^rd years’ regional mates. They shake hands and make first years sit.

Orgainizer (Dorji Norbu): (in soliloquy before everyone turned up): I have been single all these years. If fate permits I think I got to break this status. I shall pick one of freshers. I am so tired of singlehood. When couple work in pair along the road and footpath it is always my rational mind that has to be extra careful to defeat pain given by sight of them and remind of my own status. I envied them and pitied my status. But these year on I am going to let my ex status rest and enter into joyous realm and let those single guys like me pain their heart. Ha ha ha

All of them took seat.

Dorji Norbu: Hi, good evening to all. To introduce myself I am Dorji Norbu studying in third year and I am from Tsirang Toey.  I have organized such gathering to make ourselves, especially freshers to get acquainted with our regional mates. It is important to know who else belong to our region and render help in times of need. Though I am from Tsirang, I did my high schooling from Drukgyel. I wish and hope all of you will have great time here at Sherubtse . Yes you have worked hard or luck has worked hard to push you all till here and I wish you all good luck in whatever you do. And most importantly I hope all of you will smile and talk whenever we meet each other. It would be great and convenient, as we did so far, if you guys can also travel together with us during the vacation time.

Alright friends! Now you introduce yourselves, seniors shall introduce first followed by junior. Give your name, course you are pursuing, village, status and names of high school you graduated.

(All will introduce ….audience shall not hear all instead they shall hear soothing beautiful music and actions. Few will talk and make it audible to audience in loud and clear voice).

When Leki Wangmo talks at last

Leki Wangmo:  My name is Leki Wangmo and I am from Dungkhar Chhoeling. I did my high schooling at Damphu Higher Secondary School. (She makes attempts to sit without revealing her status but to no avail when others shouted to reveal.) I am single.

Leki Wangmo and Sonam Tashi  kept staring at each other since they heard they are from same village but they could not talk.

SCENE II

Going back to hostels from gathered place

Sonam Tashi  was amazed by her beauty on first sight and now he is more curious to know about her after introduction. Tandin makes effort to talk.

Sonam Tashi : Hi, you said you are from Dungkhar Choeling, right?

Leki Wangmo: Yes, I am. You too, aren’t you?

Sonam Tashi : Yes.

Leki Wangmo: How come I have not seen you even once? Where do you stay currently?

Sonam Tashi : My dad works at Monger and I live there. It is my resettlement at Tsirang.

Leki Wangmo: We too

Sonam Tashi : Oh really. Where are you actually from then?

Leki Wangmo: Drujeygan, you?

Sonam Tashi : Me too. My mom told we have our relatives at Tsirang, my uncle’s daughters and sons.

Leki Wangmo: Their names?

Sonam Tashi : I am not really sure. Something like Leki Wangmoangmo, Sonam Choki and Ugyen Sonam  children of my uncle Sonam Tshering.

Leki WAngmo: Oh, is it? (Smiling) It is us, then?

SonamSonam : Oh really, then you are cousin to me. What about your friend. Where is she from?

Yeshi Choden: Oh me? I am from Gosarling.

Sonam Tashi : Sorry I forgot to introduce him. Brother would you mind introducing yourself.

Darjay: I am Karma and from Mendrelgang.

Leki Wangmo: So, how do you guys like here? I am not yet accustomed here and am missing home desperately.

Yeshi Choden: Yeah me too. It is such a cold place and melancholic here.

Sonam Tashi  : For me it is same. I can get used to and live anywhere. But I do miss my parents too.

Darjay: It is really boring here as opposed to words of people who say that college life is interesting one.

They reached near hostel before Karma finishes talking.

Leki wangmo: Well brother, then I got to go. See you later.

Sonam Tashi : Alright, bye.

ACT IV

Scene 1

In the open ground boys fight. Ugyen Tenzin ang friends got beaten up mercilessly by seven friends of Sonam Tashi . In the middle of beating Ugyen Tenzin speaks.

Ugyen Tenzin: ah ah ..(in agony wakes up). What do you all think of yourselves? Is it only you who have friends?

Yeshi Tenzin: Yeah, you should have felt really proud having struck us so hard. Was it fair? Not in any ways. You are seven and we are just three.

Kezang Dawa: If you guys still want to fight let’s do this Saturday. Come eight of you, eight versus eight in free hands. Our boss and friend too shall come.

Wangchuk Namgyal: Who is your boss?

Kezang Dawa: see it yourself. Come on guys let’s go.

Scene 2

Eight versus eight, team of Sonam Tashi  and Ugyen Tenzin fight in open ground as fixed. As they fight news of sickness of Leki Wangmoangmo was reached by Phuntsho Wangdi to Ugyen Tenzin, recent close friend of Leki Wangmoangmo.

Ugyen Tenzin: Excuse me guys, I am sorry and if you guys will excuse me as I have to rush to hospital. Sonam is sick. Let’s fix another time.

Sonam Tashi : No you cannot go. I am going; she’s my cousin. Rather excuse us. Come boys, let’s go.

They rushed to hospital. She was lying sick in bed.

Sonam Tashi : What happened Sonam?

Leki Wangmo: It’s slight heartache or may be stomach pain. I have this illness and I will get over it.

Sonam Tashi : Is it? Do let me know whenever you are sick. See, you have really grown weak and sick. You must be skipping meals or not eating on time.

Leki Wangmo: Yeah sometimes when assignments are due. Don’t worry bro, I will be alright.

Sonam Tashi : Well in this case take care of yourself, alright? Yeshi look after her. In case you need something do let us know.

They rushed back to hostel.

As Sonam  moves to hostel with friends he sees Ugyen Tenzin and friend going to hospital with some drinks and food in polythene bag. Sonam  was jealous of him going for Sonam but he let him go as it was in her sickness.

Sonam Tashi : Where are they going and why? He always has to be on my way. Are they just friends? I think he better be just friends when I am the one who loves her. Otherwise in my need I would even drill a mountain and get to her and annihilate whoever comes on my way.

SCENE II

In the library

Sonam  goes to search for book, “The Pursuit of Happiness” by Will Smith to read during his most melancholic time. When he was done searching and came downstairs he sees Ugyen and Leki Wangmoangmo seated together in kuensel corner reading kuensel and teasing to each other. He goes there.

SONAM TASHI : Ugyen, you better stay away from my cousin.

UgyenTenzin: Why? (to Leki Wangmoangmo) Is he your cousin? Really? I regret to know that he is your cousin but don’t worry I am not a child who leaves their parent after so much of bond and affection are shared. I would better die than leave you.

Sonam Tashi : am I happy to know that my cousin has a boyfriend like you? Hey man better stay out of her life or I break your bones next time I see you with her. Be reminded.

Leki Wangmo was shy to say anything since her cousin had seen her with her boy.

At hostel

Sonam Tashi : Is what I see today the real? No! I would not like to think that way. May be they are just friends and classmates. Reaction too fast always paints and ruins our happiness. So let me not be judgmental and for now let’s say he is not her boyfriend. I was so frustrated to see them together but why was I at peace at the same time as I see her?

               River of heart’s travel is so rapid and quick that it merges itself into an ocean by a simple sight of rain. Ocean moves slightly at night by winds of memory. Rain, rain rain! Do rain to my sight often. You devour all illusions of the world. I breathe in total peace as I see you. Sonam Tashi shine in my heart as sun clearing all the darkness that my lives present and past accumulated.

Resilience

Good morning to you all, Respected Principle, Vice principle, TOD, teachers and all my dear brothers and sister. Today I Sonam Tenzin of 8 ‘C’ would like to deliver a speech on the topic Resilience. Since it is one of the good qualities essential in life I beg all of you to listen to it attentively.

Resilience is a quality or property of things to be back to its original state after it is distracted. Resilience does not apply only to the things but it can also be applied to human being. Why? Because life of human is never free of sufferings, problems, change and pain. After being born, nobody is immune from the suffering. All of us have to suffer one day or the other. Some of you may be suffering currently and some of you might have suffered already. Whatever it is, we must not submit to the sufferings in life.

Life is not going to be easy. When we pursue our goal or dream there is going to be lots of challenges and obstacles on the way. It is possible that we may fail sometimes or we may not get what we expect. But that is going to be okay or we should accept it. We should not be affected by our failure continuously as if like our life has come to an end. There is every hope after failure as saying goes, “There is light at the end of the tunnel”. If you keep working hard with dedication surely one day you will achieve your dream. But remember there is going to be lots of problems on the way. You should not be affected by the problems and start giving up. You should not lose hope. You should not drink, smoke or use drug when problem comes. Face the problem, cry out loud, let the tears come out and keep moving forward in life because life does not travel backward. It does not even stop. So we should get up from failure and problems of life and keep moving on. This is what resilience means. You should live your life to the full until you die and this life is meant for living till we die. Have resilience and you will turn stronger day by day.

So friends let us all inculcate the habit of having resilience. Shall we?

Thank you all for listening. THANK YOU.

SPEECH THAT I WROTE FOR CLASS 8 NEPHEW

MY LIGHT, LONG LIVED

You are like light,

That my dark skin needs,

Soul too is darkened now,

Shining as I see you,
I would feel that I glow if you choose me,

My mind needs light of your love,

I saw many torch lights,

You are like sun light,

Irreplaceable that I am blinded,
To be charmed by any other lights,

You remained as light long,
Still you wander,
In province of my mind most.
Be happy and peaceful ever with your glow,
I hope that you will lighten me one day,
For life or give me pain or cause of smile.

I AIN'T A FIRM TREE

I shake often unlike firm tree,
There never is such as getting accustomed,
Unquenched thirst by unknown calls is terrible,
Itch to the core of life is so sharp as prick by needle,
Burden to eyes to keep reputation normal is high,
River flow of blood rushes rapid in such time,
As hermit I sit comimg to terms without an antidote.
Human realm needs great and strong master of mind, self.
I was on pursuit of finding one yet fallen time and again.
Yet if sun shines human moves on in transiency.
I wait and passing moments cure but with price.

Random thoughts

ཚེ་ན་དཀའ་ཚེགས་མྱོང་ནས།།
བྱ་ཐབས་བྲལ་བའིི་དུས་སུ།།
ཕངས་སེམས་འགྱུར་ལྡོག་གཉིས་དང་།།
བྱ་ཐབས་དེ་དག་བྲལ་བའི།།
དུས་ཚོད་རང་བཞིན་བལྟ་ན།།
གཞི་བར་གནས་པར་ངས་བསམ།།
        -
WAIT TILL LIVED
Big brother of sleep,
Spare until we are ready,
We shall add difference

EXPECTATION HAS LITTLE PLACE
You seem and are faraway,
From close or distance,
I keep it far be it close or far,
Search is but a waste,
Let me live ignoring the concept,
Give no trial and expect nothing,
Reigning as king forever,
Or till a shift of mindset has me breathing.

ཆུ་ཚོད།
ཚེའི་ན་སྡོད་འདུག་ཡིན་ནམ་ཤེས་མཁན་ཆུ་ཚོད་ཡིན།།
གལ་ཏེའཛོམས་དཔང་སྣང་མེད་བཞག་ན།།
ཚེའི་དགའ་སྐྱིད་ཉེན་ཁའི་ལམ་སྣ་འདྲེན།།
འཕྲལ་ཕུག་ལུས་སེམས་སོ་སོ་འགྲོ་བར་ངེས།

FRIENDS

Where gone are days?
Friends of past are consumed by distance,
Or they are into indispensable functions,
My sensitivity distanced them more,
Overwhelming narcissicism eclipsed our bonds,
Change undesired compulsion make them adapt or adopt,
Empty heart, dirts and memories are offspring of lonely times,
But even offspring recurrently born is short-lived,
Change and movements of time, hence, are inevitable.

ROSE AS I SEE AFTER LONG MISSED

Your beauty as aromatic rose to nose,
Long forgotten scent of you smelled nicest,
Sight of you nearest made me feel so deep,
And yes, you cannot be forgotten,
Yet you cannot be ignored,
Nor can expression leave my tightened cowardly heart and mind.
Yes! you shall be sweet fragrant to me, always.

I HAVE NOTHING WITH ME ACTUALLY

Fuller I feel, empty am I in real. Those with empty feelings are my inspiration who in full are visible empty.  Distance to moon might be easier to measure than I looking empty; emptiness that I contain will line or join infinite if the distance between earth and the moon is to be measured. If the distance measure by my emptiness is to be turned to a body, vessel, the loudest possible of sound on the earth would be produced. Some of theirs would produce mediocre and I look up to rest who transcend me and some whose vessel shall produce no sound at all. Yet the contains of them which is more than empty shall block those who have their contains empty of their mental sight. Even the mind's eyes of blind could see through contains of mine and those resembling me or inferior to me with their mental eyes.

AS MUSE POSSESSES YOU

Shower that my opthalmic mind's residences shower,
Thine face condolence clears my darkness as light.
To thy own graceful manifestation as I lost,
 Lost is lost feelings,
As thou flower disappears from my sight,
Pain though illusive turns prey to permanence.
As I step an inch divine does thee feel to me,
As I step into work, result has time increased manifold.

TIME FLIES

Passing time is only throw off to mere echoe,
We have no control, not even a little,
Alas! At last echoe shall eat whole as sky.

DON'T READ AGAIN SAD STORY

Controlling mind by mind is so tough,
It's like controlling tasty food on tongue by legs,
Toughest is, a mind pains to know that it is pained,
It knows all by itself.
Observing mind pitying over one's own pain,
Is only intensification of experienced pain,
Hence revisit if mind makes to painfu part shut the door,
Deviate it away with cheerful options.
Holding on is harmful for certain.
Don't let heart bleed or struggle pumping.

MY VIEWS ON NATIONAL DAY

VIEWS ON NATIONAL DAY

111 is such a long years to count that it needs almost 2 lives or generations to experience. It is indeed pride, honour and joy for us, Bhutanese to celebrate this joyous occassion of 17th December, 2018 commemorating 111th years of establishment of monarchy and the nation. It was on that day hardwork, ability and karmic seed have come together in agreement to yield a fruit so sweet and beautiful after laboroious causes and effort on the part of contributors especially by ancestors of Wangchuk dynasty. It gives immense pleasure to see our His Majesty to celebrate among people on the national day and it is going to be at Samtse this year. It too felt on auspicious 10th day of lunar calender, day that highlights on the significance of Guru, Rinpoche. I have always liked to watch it live yet this time I can't watch at home, Tsirang since we have no cable connections. Yet I shall enjoy it with my family through radio facilities and social websites. All of us, people enjoy diamond craffted words of His Majesty on the day making poor soul and intellect of ours little rich.  With immense joy, contentment and eagerness to witness such an important day, like a small flower that never fails to turn into an offering to tripple gem, a simple and ordinary person like myself would also like to extend my prayers, hopes and wishes for me and all subjects of nation to obtain opportunity  to experience days such as this for our lifetime and times infinite and eternal to come, uninterruted and continuous. Let tripple gem bless the world in general and Bhuan in particular. As a reminder I urge all people of the country to collect all the ten fingers on the heart and pray "Long live our monarchs and Pelden drukpa" with each pounding lubs and dubs.

AS I GET HIT BY ARTOW

"Writer are either mad or narcissit, think many but this post of mine is free of both charges..lol)
Life has many good happenings to forget the "inevitable",
and all of us love being immersed into good time in this once and short life. However, when all of a sudden the arrow so strong as the one hunter carries pierce through my normal heart I experience death of pain so sharp. The pain is so sharp since the arrow head is mixed with poison of "impermanence". It spreads to whole of heart pervading to the entire body and consequent death of pain almost paralysed me on analysis. As a human all are same and all would surely feel the same but one often must get hit by that arrow to become more of a human. On the other side as I speak of this "impermanence/death" it surely must evoke great sense of terror, fear or anger in some as most try to turn amnesiac about it for it waters and feeds emotions drying up rationality (hinders progress in the world) or peace of mind (causes anxiety and depression) and I beg an apolgy. Yet I feel one needs to contemplate on it often and help us channel more towards the ultimate reason for us to be on this earth. As one inches to extracting worthy reason of existence and executing it afflictions of craving/attachment, anger, ignorance, ego and envy are sure to come in our way since we are dressed by samsaric clothes which is never free of any of those emotional affliction, yet one must try to know it, think on it and try to lessen it bit by bit through intermitent assistance offered by a mind that naturally is compelled to be altruistic  (doing good for others). With effort one may lead a happier moment day by day. Most importantly get help from the the thought that invites the arrow that cools one's heart to different level. That arrow if hit on bull it might let you dance out of joy (#I am getting carried away and i can get sick more of withdrawal, I think i will stop here).

INSPIRATION FOR BHUTANESE

མི་ཚེ་ནང་དཔེ་བལྟ་སའི་ཡུལ།

སྤྱིར་བཏང་ང་བཅས་རའི་མི་ཚེའི་ནང་ལུ་ རང་གིས་དགའ་མི་དང་དཔྱེ་བལྟ་བཏུབ་མི་ལེ་ཤ་འོངམ་ཨིན། མི་དམ་པ་དང་ཡ་རབས་ཚུ་གི་རྗེས་སུ་འཇུག་དགོཔ་འདི་གནམ་མེད་ས་མེད་ཁག་ཆེ། ངེའི་མི་ཚེ་ ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་ ཁྲག་ཡར་འཛེགས་པའི་བསྒང་གི་ལོ་རྒྱུས་བཤད་པ་ཅིན་ ང་ལུ་ཡང་དཔྱེ་བལྟ་ས་དང་ ངལ་རངས་སའི་ཡུལ་ལེ་ཤ་ཡོད། དེ་ཚུ་གིས་གྲལ་ལས་གཉིས་ཀྱི་སྐོར་ལས་བཤད་ནི་ཨིན། ང་བཅས་ག་ར་འབད་རུང་ རང་གི་ཕམ་ལུ་མ་དགའ་མི་ གྱངས་ཁ་ཆོདཔ་ཅིག་ལས་མི་འོང་ནི་ཨིནམ་དང་ མང་ཤོས་ཀྱིས་ར་ཕམ་ལུ་རང་བཞིན་གྱི་བློ་གཏད་དང་ཡིད་ཆེས་ བརྩི་བཀུར་སྦོར་སྦེ་ར་འོངམ་ཨིན། མི་ཆོས་གཙང་མ་བཅུ་དྲུག་གི་ནང་ལས་ཡང་ དྲིན་ཅན་ཕ་མ་གུས་ཤིང་བཀུར།། ཟེར་འཐོན་ནི་ཡོད་མི་འདི་ ཕམ་ལུ་ གུས་ཞབས་འབད་དགོཔ་ཁག་ཆེ་ཧིང་ག་དེམ་ཅིག་ཡོད་ག་སྟོན་ཚུགས། ང་བཅས་རའི་ཕམ་གིས་རང་ལུ་སྙན་པའི་མིང་ལས་འབོ།། འཇམ་པའི་གོ་ལ་གྱོན།། བརྩེ་བའི་སེམས་ཀྱིས་སྐྱོང་།། ཟེར་དོ་བཟུམ་དྲིན་གནམ་མེད་ས་མེད་སྦོམ་ཡོད་པའི་ལཱ་འབད་དེ་ཡོདཔ་ལས་ ཕམ་ལུ་དགའ་དགོཔ་གལ་ཆེ། ངེའི་བློ་གཏད་ས་དང་དཔྱེ་བལྟ་ས་མང་པའི་གྲལ་ལས་གཉིས་ ང་རའི་དྲིན་ཅན་གྱི་ཨ་པ་གནས་རྟེན་དང་ཨའི་སྒྲོལ་མ་གཉིས་ཨིན།

ཁོང་གཉིས་ཀྱི་ལོ་རྒྱུས་ང་གིས་ཤེས་ཤེསཔ་ མཐོང་མཐོངམ་ གོ་གོཝ་ཚུ་ཞུ་བ་ཅིན་ ཨཔ་གནས་རྟེན་འདི་ མོང་སྒར་རྒེད་འོག་ཁྲི་དྭངས་སྦིས་ཟེར་ས་ལས་ཨིནམ་དང་ ཨམ་སྒྲོམ་མ་མོ་རང་ གཡུས་དར་དཀར་ན་རྫོང་ཁག་ འབྲུག་རྗེས་སྒང་རྒེད་འོག་  གཡུས་ཐང་ན་ཟེར་ས་ལས་ཨིན་མས། ཁོང་གཉེན་གྲོགས་གཉིས་ཀུ་སེམས་དགའ་སྟེ་ཕྱད་རུང་ ཨཔ་གནས་རྟེན་འདི་ལུ་ སྒྲོལ་མ་གི་ཨའི་ནེ་མོ་ཟེར་མི་འདི་གིས་ མིག་ཁར་བཀལཝ་བཀལ་སར་བཞག་དོ་ཡོདཔ་ཨིན་མས།  གནས་རྟེན་སྒྲོལ་མ་གི་གཡུས་ཁར་སྡོད་པའི་རིང་ ཁོ་གིས་ག་དེམ་ཅིག་ལེགས་ཤོམ་སྦེ་སྡོད་དེ་ ལཱ་མ་བཏུབ་བཏུབ་སྦེ་འབད་རུང་ མིག་ཁར་བཀལ་ཏེ་སྡོད་ནུག། ཚར་གཅིག་འབདཝ་ད་ ལོ་གསར་གྱི་སྐབས་སུ་ཁོ་ཆང་འགྲངས་ཏེ་ ལམ་བདའ་ཁྱིམ་ནང་འོང་པའི་སྐབས་ ལམ་ཁ་ལས་འགྱེལ་ཏ་རྐྱབ་འགྱོཝ་ལས་ ཡར་ལོང་མ་ཚུགས་པར་ཞག་ཡང་དེ་ཁར་ལུས་སོང་ནུག། དྲོ་པ་ཁྱིམ་ནང་ལྷོད་པའི་སྐབས་ ནེ་མོ་གིས་ ག་ཏེ་སྡོད་ཡི་ཟེར་འདྲིཝ་ད་ ཁོ་གིས་ཕྲང་སྟེ་སླབ་མི་ལུ་མོ་བདེན་རྫུན་མ་རེག་པར་ ཤུལ་བལྟ་བར་འགྱོ་བའི་སྐབས་མཐོངམ་ལས་ མོ་ཁོ་ལུ་སློབ་སྲོལ་གཞན་ག་ནི་ཡང་མ་ཐོབ་པས། འདི་བཟུམ་སྦེ་སྒྲོལ་མའི་ཨའི་གིས་ ཁོ་ལུ་མ་དགའཝ་བསྐྱེད་མི་འདི་ག་དེ་སྦེ་ཤེས་ཚུགས་ག་ཟེར་བ་ཅིན་ སྒྲོལ་མ་དང་གནས་རྟེན་ལུ་ ཨ་ལུ་གཉིས་ཚུད་དེ་ཡོད་རུང་ ཡང་ལས་ཡང་དུ་ར་ནེ་མོ་གིས་ སྒྲོལ་མ་གཡུས་ཁར་ལཱ་འབད་བར་ཁྱིད་འབག་འགྱོ་དོ་ཡོད་མི་འདི་ལས་ ཧ་གོ་ཚུགས། སྒྲོལ་མ་གཡུས་ཁར་ཁྱིད་འབག་པའི་སྐབས་ ཨ་ལུ་གཉིས་ཡང་གཅིག་ཁར་འབག་འགྱོ་དོ་ཡོདཔ་ལས་ གནས་རྟེན་ཁོ་རང་གཅིག་སྟོང་ཧུ་ཧུ་སྦེ་ སེམས་འཁྲུལ་སྣང་དང་ དབངམོ་ངལ་པའི་ངང་དུ་སྡོད་དོ་ཡོདཔ་ཨིན་མས། ཁོ་གཉེན་དང་ཨ་ལུ་དྲན་ཏེ་ ཡིག་ཚང་ནང་ལས་ངལ་གསོ་ཞུ་སྟེ་འབྲུག་རྗེས་སྒང་ལུ་སོང་སྟེ་སྒྲོལ་མ་དང་བུམོ་གཉིས་ལོག་ལེན་འོངས་ཏེ་ ཁྱིམ་ནང་བཞག་སྟེ་ཡིད་བག་ཕེབས་ཏོག་ཏོ་དང་སེམས་དགའ་ཏོག་ཏོ་སྦེ་སྡོད་ནིིའི་སེམས་ཡོད་རུང་ འཕྲལ་འཕྲལ་ར་གཡུས་ཁ་ལས་ནེ་མོ་འོངས་ཏེ་ ཨམ་སྲུ་དང་ཨ་ལུ་ཚུ་གཡུས་ཁར་ལོག་ཁྱིད་འབགཔ་ལས་ ལོ་རེ་ནང་མང་ཤོས་ ཁོ་ར་རྐྱངམ་གཅིག་དང་ ཉུང་ཤོས་བཟའ་ཚང་ཚུ་དང་གཅིག་ཁར་སྡོད་ནི་ཐོབ་སྡོད་ནུག།

ཨིན་རུང་ལས་གནམ་བསྐོས་ཀྱིས་ཁོང་གཉིས་ཁ་བྲལ་མ་བཅུག་པར་བཞགཔ་ལས་ ད་ལྟོ་ང་འཛམ་གླིང་འདི་ནང་སྐྱེས་ལོ་དེམ་ཅིག་འགྱོ་ ལྟདམོ་བལྟ་ དགའ་བ་ཉམས་སུ་བླང་ནི་ཐོབ་མི་འདི་ འདི་གིས་འབད་ཨིན། ཁོང་གཉིས་ཀུ་སོ་སོ་སྡོད་དེ་འབད་རུང་ ཐ་དམ་ཚིག་སྟོན་སྡོད་ཡོདཔ་དང་ ནེ་མོ་མོ་ར་ག་དེམ་ཅིག་ཤུགས་ཆེ་སྟེ་འབད་རུང་ སྒྲོལ་མ་དང་གནས་རྟེན་གྱི་ཨ་ལུ་གསུམ་པ་འདི་སྐྱེས་པའི་ཤུལ་ལུ་ མོ་གིས་ སྒྲོལ་མ་གཡུས་ཁར་ཁྱིད་འབག་འགྱོ་ནི་འདི་ཡང་དེམ་ཅིག་སྦེ་བཞག་དགོཔ་ཐོན་ནུག། ཁོང་གཉིས་དགའ་ཏོག་ཏོ་དང་སྐྱིད་ཏོང་ཏོ་སྦེ་གཅིག་ཁར་སྡོད་ མཐའ་མཇུག་ལུ་ཨ་ལུ་བུ་གསུམ་དང་བུམོ་གསུམ་སྐྱེས་རུང་ བུཚ་བར་ན་སྐོརམ་འདི་ཆུང་ཀུའི་བསྒང་ལས་ར་ཤིཝ་ལས་ ཨ་ལུ་ལྔ་གསོ་ནུག། ཤུལ་ལས་ ཁོ་གཡུས་ཁར་འགྱོཝ་ད་ ནེ་མོ་གིས་ཁོ་ལུ་ཆ་བཞག་ནི་འགོ་བཙུགས་ནུག། ཁོ་གཡུས་ཁར་ལྷོད་ཡོདཔ་དང་མེདཔ་ ཁྱིམ་ཕྱི་ཁར་ཤིང་སྤུངས་ཏེ་ཡོད་མེད་ཀྱིས་ཧ་གོ་ཚུགས་སྦེ་སྡོད་ནུག། གཡོག་ལས་ངལ་གསོ་ཞུ་སྟེ་འོངས་རུང་ ཁོ་གིས་གཡུས་ཁར་ ལཱ་བཞེས་སྒོ་འབད་ནི་དང་། ཞིང་ལཱ་འབད་ནི། གོ་ལ་འཁྱུ་ནི།  ཤིང་འཐུ་ནི་ ལ་སོགས་པ་ཚུ་འབད་དེ་སྡོད་ནུག།

གནས་རྟེན་འདི་མི་གཟུགས་རིང་ཡང་མ་དྲག་ ཐུང་ཀུ་ཡང་མེན་པར་ ཕིཊ་ལྔ་དང་ཨིནཆ་དྲུག་ཡོད་པའི་ཁར་ གཟུགས་ཀྱི་ཤ་མདོག་དཀརཔོ་ཡང་མ་དྲག་ གནགཔོ་ཡང་མ་དྲག་པར་ དམརཔོ་གསེརཔོ་སླ་བསྲེསཔ་བཟུམ་ཡོདཔ་ཨིན། མ་གཞི་ཁོ་སྐྱེས་ས་སྦོམ་ས་ཁྲི་དྭངས་སྦི་ལས་ཨིན་རུང་་གཡུས་ཁར་སྡོད་དེ་ཕམ་ལུ་ཞབས་ཏོག་མངམ་ཞུ་ནིའི་གོ་སྐབས་མ་ཐོབ་པས། ཁོ་སྡོད་ས་དང་ལཱ་འབད་ས་ འདི་དང་འདི་ཁར་ཟེར་གཏན་གཏན་ཅིག་མེད་པར་ གཞུང་གི་བཀའ་རྒྱ་དང་འཁྲིལ་ཏེ་ སྡོད་གནས་སྤོ་ཡི་རང་སྡོད་ནུག། ཁོ་གཡོག་ག་ཅི་ཨིན་ན་གི་སྐོར་ལས་བཤད་དགོ་པ་ཅིན་  ཧེ་མ་གནས་རྟེན་གྱི་སྐབས་ལུ་  གཞུང་གཡོགཔ་དང་ལཱ་འབད་མི་ གཞུང་གིས་བཙག་འཐུ་འབད་དེ་འཐུ་འབག་དོ་ཡོདཔ་ཨིན་མས། འདི་ཚུ་གི་གྲལ་ལས་ཁོང་ཡང་ཅིག་ཨིན་མས། ཁོ་གི་ཨ་པ་འདི་ ཆོསཔ་ཅིག་ཨིན་རུང་  གནས་རྟེན་སྐྱེས་ལོ་ ༡༣ ལངམ་ད་ ཨ་པ་གིས་ཁོ་བཀོ་བཞག་སྟེ་ འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཡར་སོང་ནུག། ཨ་པ་མེད་པའི་ ཨའི་གི་བུ་ཁོ་ར་གཅིག་འབདཝ་ལས་ ཆུང་ཀུའི་བསྒང་རང་ཁུག་སོང་ནུག། ཨ་པ་གྱོངས་པའི་ཤུལ་ལུ་ཁོ་གིས་ཨའི་ལུ་རུབ་ཏེ་སྡོད་ནུག། བར་བར་ཞག་ཨའི་ཁྱིམ་ནང་ ནམ་ཡང་ལྷོད་ནི་མེདཔ་ད་ ཁོ་ཨའི་བསྒུགས་ཏེ་ར་གཉིད་ཐལ་དོ་ཡོདཔ་མས། ཁོ་གི་ཨའི་ཚེ་དབང་བཟང་མོ་འདིནི་ཆང་ག་དེ་ཅིག་འཐུང་རུང་ ཁོ་ལུ་ལྟོ་བྱིན་ནི་འདི་སེམས་ཁ་ལས་མ་བརྗེད་པར་སྡོད་ནུག། མོ་དེམ་ཅིག་ལེགས་ཤོམ་དང་བདག་འཛིན་ཆེ་རུང་ མོ་ཙིགཔ་ཟ་བའི་སྐབས་ལཱ་ཁག་ཡོདཔ་དང་ མོ་གིས་དྲང་བའི་སྐབས་ཤུགས་སྦེ་རྟས་ཐག་བཅག་སག་ས་ར་དྲངས་སྦེ་སྡོད་ནུག། དཔེར་ན་ཨའི་ཕར་ཚུར་འགྱོ་ ཁོ་ཁྱིམ་ནང་སྡོད་དེ་ལཱ་བཀོལ་བཞག་མི་ཚུ་མ་འབད་བར་ཡོདཔ་འདྲཝ་ཅིག་འབདན་ ཨའི་གིས་དྲངས་ཏེ་དྲན་པ་བཙུགས་དོ་ཡོདཔ་མས། ཨིན་རུང་ཁོ་དྲན་པ་འཐེབ་སྟོན་མི་ཅིག་འབདཝ་ལས་ ཚར་གཅིག་དང་གཉིས་ལས་མ་གཏོགས་རྟས་ཐག་མ་ཟ་བས། ཆ་རོགས་ཚུ་ཁོ་གི་ཁྱིམ་ནང་འོངས་ རྩེདམོ་ག་དེམ་ཅིག་རྩེད་གེ་ཟེར་སླབ་རུང་ མ་ཉན་པར་ལཱ་ཚུ་ཀྲིག་ཀྲི་སྦེ་འབད་ ཡུདཔ་ཅིག་ཁ་ལས་རིམ་གྱིས་འབད་སྐྱེས་ལོ་བཅུ་བདུན་ལང་སོང་ནུག། ཁོ་གིས་ ཁྱིམ་ཕྱི་ནང་གི་ལཱ་འབད་ཚུགསཔ་ཐལ་ཏེ་སྡོད་པའི་བར་ན་ གཞུང་ལས་ཡི་གུ་ལྷོད་དེ་ དགའ་སྐྱིད་ཟེར་མི་འདི་མིང་ཙམ་ལུས་ནི་ཨིན་པའི་མཐོང་སྣང་བྱུང་ནུག། ཁོ་གྲ་སྒྲིག་སྦེ་སྡོད་དགོཔ་ཨིནམ་དང་ གལ་སྲིད་བཀའ་རྒྱ་དང་འཁྲིལ་ཏེ་འབོཝ་བཞིན་དུ་འོང་མ་བཏུབ་པ་ཅིན་ ཁྲིམས་སྲུང་འགག་པ་བཏང་སྟེ་བཟུང་འབག་ནི་ཨིནམ་ལས་ དུས་ཚོད་རན་ཏེ་ ཁོ་ཡང་བྱ་ཐབས་གཞན་ག་ནི་ཡང་མེད་པར་ ཧེ་མ་ལས་སྐྱིད་སྡུག་མྱོང་ རྨགཔ་གིས་བཀོ་བཞག་མི་དྲིན་ཆེན་ཨའི་ཡང་ བཀོ་བཞག་སྟེ་འགྱོ་བའི་ཚེ་ སེམས་ཧིང་ལས་ར་ ན་ཟུག་ཕོག་སྟེ་འབད་རུང་ འབད་ཐབས་བཅའ་ཐབས་གཞན་མེད་པར་ གཞུང་གི་བཀའ་བཞིན་འགྱོ་དགོཔ་ཐོན་མི་འདི་ པདྨེ་ཚེ་དབང་བཀྲིས་ཀྱིས་སྒྱུར་ནི་ཡོད་པའི་བློ་ཟེ་ འབག་རི་ལས་ལྕི།། འབོརན་གསེར་ལས་ཕངས།། ཟེར་དོ་བཟུམ་ཨིན་མས།

དེ་ལས་ཁོ་གཞུང་གི་རྩིག་བཟོ་སྦེ་སྦྱོང་བརྡར་ཚུ་ལེན་ ཆོས་རྒྱུགས་ཡང་ཕུལ་ཞིནམ་ལས་མཐར་འཁྱོལ་ཏེ་ རྒྱལ་གཞུང་ཞི་གཡོག་ལྷན་ཚོགས་ཀྱིས་ལམ་སེལ་ལས་ཁུངས་ཀྱི་རྩིག་བཟོ་སྦེ་ལཱ་གཡོག་ནང་བཏང་ནུག། ཁོ་གཡོག་རྐྱབ་རུང་ ཨའི་གི་དྲིན་དང་ཚ་གྱང་ཚུ་ལང་སྟེ་ར་སྡོད་དོ་ཡོདཔ་ཨིན་མས། ཁྲི་དྭངས་སྦིས་ལུ་ཁོ་གི་ཨའི་ལུ་ས་ གནམ་མེད་ས་མེད་སྦོམ་ཡང་མེདཔ་ཨིན་མས། ཁྱིམ་ཆུང་ཀུ་ཡོད་མི་དང་འདིའི་མཐའ་འཁོར་ལུ་ས་ཨ་ཙི་ཅིག་ཡོད་མི་འདི་ཡང་ ཧེ་མ་ཨ་པ་ཡོད་པའི་སྐབས་ ཆོསཔ་ཅིག་འབདཝ་ལས་ གཞན་གྱིི་ཕུལ་ཕུལཝ་གི་ས་ཅིག་ཨིནམ་དང་ ཁོ་ར་ལུ་ས་དང་རྒྱུ་ལེ་ཤ་མེད་མི་འདི་ཡང་ ཆོསཔ་ཅིག་འབད་ནི་འདི་གིས་ མི་རྟག་པ་ཨིནམ་ཧ་གོཝ་ལས་ཨིནམ་འོང་མནོ་ ངེ་གིས་སེམས་ཁར་འཆརཝ་མས། ལཱ་གཡོག་ནང་མ་དགའ་བར་སྡེད་དེ་འབད་རུང་ ཡུདཔ་ཅིག་ལས་ དུས་ཚོད་ཆུ་འགྱོ་དོ་བཟུམ་རིམ་གྱིས་འགྱོ་ཡི་རང་ ཁོ་དྲན་པ་ལྷག་པར་བཏགས་ཏེ་ གཞུང་ལུ་ཕྱག་ལེགས་ཤོམ་ཞུ་ནིའི་ མནོ་བསམ་བཏང་ ལཱ་རྩ་འགེངས་ཏེ་འབད་  དུས་ཚོད་ཐོབ་ད་ར་ཁོ་རའི་ཨའི་ཕྱད་པར་ཁྲི་དྭངས་སྦིས་འགྱོ་  དེ་སྦེ་སྡོད་པའི་བར་ན་ གཉེན་གྲོགས་སྒྲོལ་མ་དང་ཕྱད་ནུག།

ཁོ་གིས་ལཱ་འབད་བའི་སྐབས་སྤྲོ་བ་དང་ བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་སྒོ་ལས་འབད་དོ་ཡོདཔ་ལས་ དྲག་ཤོས་དང་འགོ་དཔོན་ཚུ་གིས་ངལ་རངསམ་མ་ཚད་ ལཱ་བལྟ་མི་དང་བཀོལ་མི་འབད་ཡང་བཞག་སྟེ་སྡོད་ནུག། མཚམས་མཚམས་འགོ་དཔོན་ཚུ་གིས་ བསྟུན་གྲོས་འབད་དགོཔ་འཐོནམ་ད་ ཁོ་ལུ་དྲིས་ཏེ་སྡོད་མི་འདི་ཡང་ ཁོ་གི་ཤ་ཁྲག་ལས་གྲུབ་པའི་བུ་ང་ ངལ་རངས་ཡིད་ཆེས་དང་དཔའ་ཉམས་བསྐྱེད་སའི་གཞི་ཅིག་ཨིན་མས། གཡོག་ནང་འཛུལ་ཏེ་ འཁོར་ལམ་ལེ་ཤ་བཏོན་ཡོདཔ་མ་ཚད་ ཟམ་ཡང་ལེ་ཤ་རྐྱབ་ནུག། གཞུང་གི་ཁྱིམ་ཚུ་ཡང་ལེ་ཤ་རྐྱབ་སྟེ་ རྒྱལ་ཁབ་ཀྱི་རྟེན་གཞི་ཡར་རྒྱས་དང་གོང་འཕེལ་སྦོམ་སྦེ་ར་བཏང་ནུག། ཁོ་གིས་ལཱ་འབད་མི་གི་གྲལ་ཁར་འཛུལ་ཏེ་ ལག་ཁྱེར་དང་ འབྲུག་རྒྱལ་བཞི་པ་ལས་དངུལ་རྐྱང་གི་གསོལ་ར་དང་ དངུལ་ཕོག་ཡར་སེང་ཚུ་ཡང་ཐོབ་ནུག། ཁོ་སྦུངས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ལག་ལེན་འཐབ་སྟེ་གཞུང་ལུ་ ཕྱག་ཞུ་སྟེ་སྡོད་པའི་བསྒང་ས་གནས་སེང་སྒོར་འདི་ཁ་ལས་ ལྷུན་རྩེ་ཨའུ་མཚོ་ཟེར་ས་ལུ་གནས་སོར་བཏང་ནུག། ཨའུ་མཚོ་འདི་ཕྱོགས་བཞི་གངས་རིས་སྐོར་ཏེ་ཡོདཔ་མ་ཚད་ ཤིང་ཡང་སྟོང་ཕུ་ཤིང་གིས་གང་སྟེ་ཡོདཔ་ཨིན། དེ་བསྒང་ཁྱིམ་དང་མི་ སྣུམ་འཁོར་ལེ་ཤ་མེད་པའི་དུས་ཚོད་ཅིག་ཨིནམ་དང་ འཕྲལ་འཕྲལ་ར་ཨའུ་མཚོ་ལས་སྐར་མ་ཤང་ཤོང་ཁ་ཐུག་ལཱ་འབད་བར་འགྱོ་དོ་ཡོདཔ་ཨིན་མས། ནམ་ཅིག་ཁོ་སྐར་མ་ཤང་ཤོང་ལས་ལཱ་འབད་སྦེ་ ཀི་ལོ་མི་ཊར་ གཉིས་ཀྱི་ས་གནས་སྒོར་གན་ཟེར་ས་འགྱོཝ་ད་ ལམ་ཁར་སེམས་ཅན་དོམ་དང་ཁ་ཐུག་རྐྱབ་ནུག། ཁོ་གིས་ཐག་རིང་ས་ལས་བལྟཝ་ད་ཕགཔ་བཟུམ་མཐོང་སྟེ་སྐད་རྐྱབ་ཡར་སོང་ནུག། དོམ་གྱིས་ཁོ་འབད་སར་བདའ་འོང་ཞིནམ་ལས་ ཁོ་དང་འཛིང་བའི་ཚེ་གཉིསཔ་ཆ་ར་བྱག་གུ་ལས་བུད་ནི་ར་འབད་ནུག། འཛིང་སྡོད་པའི་བར་ན་ ཡུདཔ་ཅིག་ཁ་ལས་ གནས་རྟེན་འུ་སྡུག་སྟེ་དྲན་མེད་འགྱེལ་སྡོདཔ་ད་ སྣུམ་འཁོར་གཅིག་འོངས་ཏེ་ འདི་གིས་དོམ་འདྲོག་བྱེལ་འཐབ་བཅུག་སྟེ་བདའ་བཏང་ནུག། ཁོ་ཡི་གདོང་དང་གཟུགས་ཀྱི་པགས་ཀོ་དང་རྩ་ ཤ་ཚུ་ཧྲལ་ ཁྲག་ཐོན་ཏེ་འབད་རུང་ མོང་སྒར་སྨན་ཁང་ནང་བསྐྱལ་ཚུགསཔ་ལས་ འདི་ཁར་ཁོ་གཤག་བཅོས་རྐྱབ་ནུག། དོམ་གྱིས་གནོདཔ་སྦོམ་སྦེ་བཀལ་བའི་གྲལ་ལས་ སྦོམ་ཤོས་འདི་ར་ ཁོ་གི་མིག་གི་དབང་པོ་འདི་ཤོར་སོང་ནུག། གཤག་བཅོས་མཐར་ཕྱིནམ་སྦེ་འབད་ཚར་ཏེ་ ཁོ་དྲན་པ་ལོགཔ་ད་ གནམ་སྟོང་ནང་མེ་མེད་པར་གནག་དུང་དུ་ཡོདཔ་བཟུམ་ཚོར་ནུག། དེ་ལས་ དུས་ཚོད་ཧ་ལམ་འགྱོ་རུང་ཁོ་གི་མིག་ཏོ་ཡར་རྒྱས་འགྱོ་ནི་མེད་པར་ དྲུང་འཚོ་གིས་ཁོ་གི་དབང་པོ་གིས་ལཱ་འབད་མི་བཏུབ་ནི་ཨིན་པའི་སྐོར་ལས་ གནས་ཚུལ་དང་སེམས་གསོ་ཀྱི་བསླབ་བྱ་ལེ་ཤ་གནང་རུང་ མིག་ཏོ་གིས་མཐོང་ནི་མེདཔ་ལས་ སེམས་ལྷག་པར་འཁྲུལ་ ཉལ་ན་གཉིད་མེད་ ཟ་ན་བཅུད་མེད་ ཉིན་མཚན་མེད་པར་དུས་ཡུན་འདི་གནམ་མེད་ས་མེད་རིངམོ་སྦེ་མཐོང་སྟེ་ སྡུག་བསྔལ་དང་འཁྲུལ་སྣང་རྒྱ་མཚོའི་གི་ངང་དུ་ ཟླཝ་ ༦ ལྷག་ཙམ་སྡོད་ནུག། དེ་སྐབས་ཁོ་ལུ་སྙིང་སྟོབས་དང་བློ་སྤོབས་བཙུགས་གནང་མི་འདི་ ཡོངས་གྲགས་ལུ་མེ་མེ་བླ་མ་ཟེར་མི་བླམ་ཅིག་ཡོད་མི་འདི་ཨིན་མས། བླམ་གིས་ཁོ་ལུ་གསུངས་མི་ནང་ འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་ཨིན་པའི་སྐོར་ལས་དང་ དབང་པོ་ཚང་རུང་ཤི་ནི་འདི་མེད་ཐབས་མེདཔ་ཨིན་པའི་སྐོར་བཤད་མི་འདི་གིས་ ཁོ་བློ་སྟོབས་ཨ་ཙི་བྱིན་ཏེ་ མ་ཎི་བགྱང་ནི་ལུ་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་བཅུགཔ་མ་གཏོགས་ གཞན་ཆ་རོགས་དང་སྤུན་ཆ་ དྲུང་འཚོ་ཚུ་གིས་གསུངས་མི་ཚུ་གིས་ ཁོ་གིས་སེམས་འདི་དེམ་ཅིག་ར་བཅོ་མ་ཚུགས་པས། སྨན་ཁང་ནང་ ང་བཅས་ཨ་ལུ་ཚུ་ལུ་ཕངས་ཏེ་དྲུང་འཚོ་དང་སྨན་གཡོགམོ་ཚུ་གིས་འཕྲལ་འཕྲལ་ ཇ་དང་ཇུསི་ ཁ་ཟས་ཀེརེག་ཇེཀ་ལ་ལོགས་པ་ཚུ་བྱིན་ནི་ཡོད་མི་འདི་ དུས་ད་རེས་ཡང་དྲན་ཚུགས་པས། དེ་བསྒང་ང་ར་ལོ་ན་ ༣ དང་ ༤ དེམ་ཅིག་སྡོད་ནུག། ལམ་སེལ་ལས་ཁུངས་ཀྱི་དྲུང་ཆེན་ ཕུན་ཚོགས་དབང་འདུས་ཡང་སྨན་ཁང་ནང་ཁོ་བལྟ་བར་བྱོན་ཏེ་ ག་དེ་སྦེ་ཡོད་ཟེར་དྲིས་བའི་ལན་ལུ་ གནས་རྟེན་གྱིས་ ཁོ་ཟ་ན་བཅུད་མེད་ ཉལ་ན་གཉིད་མེད་ ཤི་ན་བུང་གིས་ཆད་མ་བཏུབ་པར་ ལས་མྱོང་སྟེ་ཡོད་ཟེར་སྔུ་ཡི་ར་སླབ་ད་ དྲག་ཤོས་ཡང་རང་དབང་མེད་པར་ སྔུ་དགོཔ་བྱུང་ནུག། དྲགོས་མཆོག་གིས་ ཁོ་གི་ཨ་ལུ་ཚུ་སྦོམ་མ་འགྱོ་ཚུན་ཚོད་གཞུང་གིས་གསོ་ནི་གི་ཁས་བླངས་འབད་ནུག།

ད་ལྟོ་ཚུན་ཚོད་འབྲུག་གཞུང་བཀའ་དྲི་ཆེཝ་ལས་ ཟླ་རིམ་དངུལ་ཕོགས་བྱིན་ ཨ་ལུ་ཚུ་ཡང་སྦོམ་ཐལ་ནུག། མ་གཞི་བསོད་ནམས་བསགསཔ་དང་མ་བསགས་ག་ཏེ་སྐྱེས་ནུག་ག་འདི་གིས་ར་ཧ་གོ་ཚུགས། སྐྱེས་བའི་མཐའ་མར་ དང་པ་ཨ་པ་གིས་ཆུང་ཀུའི་བསྒང་ར་བཀོ་བཞག།  དེ་ལས་དབང་པོ་ལུ་ཐོ་ཕོག་  བུམོ་སྦོམ་ཤོས་གསུམ་ཆ་ར་གོ་མ་ཆོད་ བུཚ་སྦོམ་ཤོས་ཁོ་རའི་ཁ་ཐུག་ལས་རྩ་འགེངས་རུང་མཐར་འཁྱོལ་མ་ཚུགས་པར་ ད་ལྟོ་ཁོ་རའི་ཆ་རོགས་ཚུ་དཔེ་ཆ་ལྷབ་ཚར་ཏེ་ གཡོག་འབད་བའི་སྐབས་ ཁོ་དཔེ་ཆ་ལྷབ་པའི་བསྒང་ཡོད་མི་དང་ ཁྱད་པར་དུ་སྡུག་བསྔལ་དང་སྐྱིད་སྡུག་སྦོམ་ མུན་པའི་སེམས་ནད་འདི་བཟོད་རང་མ་ཚུགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཅིག་ཨིན་མས།

མ་གཞི་ཁོ་ལུ་རྐྱེན་ངན་འདི་བཟུམ་བྱུང་སྟེ་དབང་པོ་ལུ་ཐོ་ཕོག་རུང་ ཁོ་དམ་པའི་ཆོས་ཞུ་ བསྒྲུབ་ནིའི་གོ་སྐབས་ཐོབ་ཡོདཔ་ལས་ རྐྱེན་ངན་གྲོགས་སུ་གྱུར་མི་འདི་ལུ་ སེམས་དགའ་ཡི་ཟེར་ཁོ་གིས་བཤད་ནི་འདུག། ཁམས་གསུམ་འཁོར་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་ཨིན་ཟེར་དོ་བཟུམ་ ད་རེས་ནངས་པ་ཁོ་ལུ་སྡུག་བསྔལ་ཕོག་སྟེ་ཡོད་མི་འདི་ཡང་ ནག་གཞི་རླུང་ནད་དང་ གཟུགས་ན་ནི་ ཆབ་གསང་གི་ནད་ཀྱི་སྟབས་མ་བདེཝ་ཡོད་པའི་ཁར་ ཁོ་རའི་གཉེན་གྲོགས་ལྐོདམ་གི་ཀེན་སར་ཐོབ་མི་དང་ གཞན་སྡུག་བསྔལ་ཆུང་ཀུ་དང་ མུན་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་གིས་ ཁོ་ཉལ་རུང་གཉིད་མེད་དང་ ཟ་རུང་བཅུག་མེད་པར་བཞགཔ་མས་ཟེར་ཁོ་གིས་ང་ལུ་བཤད་རུང་ ང་གིས་ཁོ་གིས་དུས་རྒྱུན་མ་ཎི་བགྱང་ མཐུན་བཏང་ ཕྱག་འཚལ་བསླབ་བྱ་དང་ལམ་སྟོན་བྱིན་ནི་ཡོད་མི་འདི་ ངེའི་མི་ཚེ་ནང་ ནམ་ཡང་བརྗེད་མ་ཚུགས་པའི་དཔྱེ་བལྟ་ས་དང་ སེམས་སྐུལ་འབད་སའི་ཡུལ་གཞི་ཅིག་ཨིན། ང་རང་གིས་དྲིན་ཆེན་ཡབ་ལུ་ག་དེ་སྦེ་ཕངས་ བཀའ་དྲིན་བསམ་སྟེ་འབད་རུང་ སྐབས་སྐབས་ང་རའི་ཉོན་མོངས་སྒྲིབ་ཀྱིས་ ཁ་སྲ་ཀྲག་སླབ་འགྱོ་མི་འདི་བློ་འགྱོད་སྐྱེད་དོ། ཨིན་རུང་ ཕམ་ཚེ་རང་ནི་དང་ནད་ཉུང་བའི་ཆེད་དུ་ དཀོན་མཆོག་ལུ་སྨོན་ལམ་ལེགས་ཤོམ་བཏབ་དོ་ཡོད་པའི་ཁར་ ང་རའི་དགེ་བ་སྣ་ཅིག་བསྒྲུབས་རུང་ ཕམ་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་ལུ་བསྔོ་དོ་ཟེར་ཞུ་ནི་ཨིན། གནས་རྟེན་གྱི་དཔའ་མ་ཞུམ་པར་སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་ ངོས་ལེན་འབད་དེ་ སྡུག་བསྔལ་ཚུ་ལས་བྱོག་མ་འགྱོ་བར་ མི་ཚེ་གསོ་སྟེ་ སྡོད་ཚུགས་མི་འདི་རང་ ངེའི་དོན་ལུ་ཡོན་ཏན་སྦོམ་ཤོས་ཅིག་ཨིན།

འདི་བཟུམ་སྦེ་ཕོ་རྒྱ་བརྩོན་འགྲུས་ཅན་གྱི་རྒྱབ་ལས་ ཨམ་སྲུ་རིག་པའམ་ཤེས་རབ་ཅན་གྱི་ལགཔ།། ཟེར་སླབ་ནི་ཡོདཔ་བཟུམ་ངེའི་དྲིན་ཅན་ཨ་པ་ དགའ་དགའ་སྐྱིད་སྐྱིད་འབད་བཞག་ཚུགས་མི་འདི་ དྲིན་ཆེན་ཨིའི་ སྒྲོལ་མ་གིས་བཀའ་དྲིན་ལས་ཨིན། མ་གཞི་མིང་ཡང་སྒྲོལ་མ་ཟེར་ རྟེན་འབྲེལ་གནམ་མེད་ས་མེད་བཟང་ནུག། མོ་གིས་གནས་རྟེན་དབང་པོ་ལུ་ཐོ་ཕོག་རུང་ བཀོ་མ་བཞག་ སེམས་འཁྲུལ་སྣང་ལང་ སྡུག་བསྔལ་འདྲན་འདྲ་འབག་སྟེ་ ཨ་ལུ་ལྔ་ག་ར་ལེགས་ཤོམ་སྦེ་གསོ་མི་འདི་ དཔེ་བཟང་པོ་ཅིག་ཨིན། ཁོང་གཉེན་གྲོགས་གཉིས་ཀྱི་བར་ན་སྟབས་མ་བདེཝ་ག་དེམ་ཅིག་ཐོན་ཏེ་ ཁ་འཐབ་ཚིག་འཐབ་འབད་རུང་ ཁ་མ་བྲལ་བར་ལེགས་ཤོམ་འབད་སྡོད་མི་འདི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བཟོད་པ་བཟུམ་ཨིན།

མོ་རང་ཁ་ཉུང་དྲག་ ངོ་ཚ་སྦོམ་ཡོད་མི་ཅིག་ཨིན་ཏེ་འབད་རུང་ ཁྱིམ་ཕྱི་ནང་གྱི་ལཱ་གཉིས་ཆ་ར་མོ་རང་གིས་འབད་དེ་ཨ་ལུ་ཚུ་ ལོ་ཆུང་ཀུའི་བསྒང་ལས་རང་ལེགས་ཤོམ་སྦེ་བདག་འཛིན་འཐབ་ གྱང་བ་ཆུ་ལུ་མ་བཏང་ ཚ་བ་མེ་ལུ་མ་བཏང་ ཡོན་ཏན་བྱིན་ མིའི་གྲལ་ཁར་བཙུགས་མི་འདི་ལཱ་བཟང་པོ་ཅིག་ཨིན། ངེའི་ཨའི་འདི་གིས་ད་ལྟོ་བར་ན་ཡང་མོ་རང་ཡོན་ཏན་མེད་རུང་ གཞན་ལས་གྲོགས་རམ་འཚོལ་ཏེ་ ང་དང་གཡུས་ཁར་ཏི་རུ་བསྐྱལ་ནི་དང་ ལཱ་གཞན་ཉོ་ཚོང་རྐྱབ་ནི་ ལོ་མཆོད་འགོ་འདྲེན་འཐབ་ནི་ ཡི་གུ་བསྐྱལ་ནི་ཚུ་འབད་ཚུགས་དོ་ཡོདཔ་ཨིན། མོ་རའི་ཨ་ལུ་ཚུ་གིས་རྐྱངམ་གཅིག་མ་དོ་བར་ ཚ་བོ་ཚམོ་ཚུ་ཡང་སྒལ་ཏོ་ཁར་འབག་ལྟོ་བྱིན་ གོ་ལ་བཀལ་ གཟུགས་དང་གྱོན་ཆས་ཚུ་འཁྱུ་ ཁྱིམ་ནང་ལྟོ་འབད་ ཉོ་ཚོང་རྐྱབ་ ཁྱིམ་ནང་གི་འཛིན་སྐྱོང་འཐབ་མི་ཚུ་བལྟ་རུང་ ཧ་ལས་ནིའི་གཞི་ཨིན། མ་གཞི་གཅིག་ལས་འབདན་ མེད་ཐབས་མེད་པའི་སྐབས་དང་ཡང་ཅིན་ མཁོ་ཆེ་བའི་དུས་ལུ་ གསར་གཏོད་ཀྱི་གནས་སྐབས་འབྱུང་འོང་ཟེར་ གྲུབ་མཐའ་མཁས་པ་པལེཊོ་(Plato) གིས་བཤད་ནུག།

ཚར་ཅིག་ མོ་ར་ན་སྟེ་མོང་སྒར་སྨན་ཁང་གི་དྲུང་འཚོ་གི་བཀོད་རྒྱ་དང་འཁྲིལ་ཏེ་ ཐིམ་ཕུག་འགྱོ་ནི་འབད་བའི་སྐབས་ མོ་ར་ཟས་འགྲོ་ལེ་ཤ་འབག་ནི་མེད་དེ་འབད་རུང་ ང་དགོཔ་འོང་མནོ་སྟེ་ ཏི་རུ་ ༥༠༠ ང་ལུ་སྤྲོད་མི་ལུ་ མི་དགོ་ཟེར་རུང་ ཨུ་ཚུགས་བསྐྱེད་དེ་བྱིན་མི་དང་ མོ་གིས་ང་བཅས་ག་ཏེ་ཕྱད་སར་ལགཔ་སྟོངམ་སྦེ་མ་བཏང་མི། ཁྱིམ་ནང་སྡོད་པའི་སྐབས་ཡང་ ཟ་འཐུང་དང་བསླབ་བྱ་ ཚིག་སྙན་པ་དང་ཉུང་བའི་སྒོ་ལས་སླབ་མི། མི་ཚེ་དང་དཀའ་སྡུག་ག་བཟུམ་མྱོང་རུང་ བྱོག་མ་འགྱོ་བར་ གདོང་ལེན་འབད་མི། ཨ་ཙི་ཅིག་ན་ཡང་ཅིན་ འཕྲལ་འཕྲལ་ཤུགས་སྦེ་ན་རུང་ཕྱི་ཁར་མ་སྟོན་པར་གཡིག་བཞག་སྟེ་ ཕྱིའི་སྤྱོད་པ་ཨ་རྟག་ཧ་ལུ་སྦེ་སྡོད་མི་དང་ སྡོད་ནིའི་དཔའ་བཅམ་མི་འདི་ངལ་རངས་བསྐྱེད་ནི་དང་དཔེ་བལྟ་སའི་ཡུལ་འབད་རུང་བཏུབ་ནི་ཨིན།  དེ་བཟུམ་སྦེ་ཨ་ལུ་མང་བའི་རྐྱེན་གྱིས་ ཨ་ལུ་ཚུ་ཆུང་ཀུའི་བསྒང་མི་ཚུ་ལས་ཁ་བསྡུ་མི་དང་ གཞན་ལུ་སེམས་ཁར་ཕོག་པའི་གཏམ་ཚུ་སླབ་ནི་མེད་མི་ཡང་ དཔེ་བཟང་ཅིག་ཨིན།

ད་མཇུག་ར་རྫོང་ཁའི་ལས་འགུལ་ ངེའི་མི་ཚེའི་ནང་དཔྱེ་བལྟ་སའི་ཡུལ་གྱི་སྐོར་ འབྲི་རྩོམ་སྲུང་བཟུམ་ཅིག་དང་ལོ་རྒྱུས་ཙམ་བཀོད་ཡོད་མི་འདི་དེམ་ཅིག་སྦེ་ མཇུག་བསྡུཝ་ཨིན། མ་གཞི་སྲུང་འདི་ཡི་གུ་ལག་ལེན་འཐབ་སྟེ་ བདེན་པའི་ཐོག་ལུ་བྲིས་ཡོད་རུང་ འདི་ནང་སྡེབ་མ་ཚང་ཚངམ་  ཡི་གུའི་སྦྱོར་བ་ལུ་ནོར་འཁྲུལ་ཞུགས་སྲིད་ནི་ཨིནམ་ལས་ འཛོལ་བའི་ཤུལ་ཡོད་པ་ཅིན་ ཐུགས་ཀྱིས་བཟོད་གསོལ་ཕུལ་ནི་དང་ སློབ་མཆོག་ཐུགས་འཚེར་བའི་གཞི་ལས་མེད་རུང་ དབྱེ་ཞིབ་མཐིལ་ཕྱིན་ཅིག་མཛད་གནང་ཐུབ་ཡོད་ན་ཤིན་ཏུ་ནས་བཀའ་དྲིན་ཆེ་ནི་མས་ཟེར་ཞུ་ནི་ཨིན། འདི་དང་གཅིག་ཁར་ རང་ལུ་ཕན་ཐོགས་ཆེ་བའི་ཕམ་ ངེའི་དོན་ལུ་དཔེ་བལྟ་ས་མེད་ཐབས་མེདཔ་ཅིག་ཨིནམ་ལས་ ངེའི་ཡབ་ཡུམ་གཉིས་ཀུ་ སྐུ་ཚེ་ཆུ་ལས་རིང་ ནད་ཉུང་ནི་དང་ཡང་ན་ནད་ཐོབ་སྟེ་འབད་རུང་ མྱུར་དུ་དྲག་ནི་དང་ མི་ཚེ་དགའ་དགའ་སྐྱིད་སྐྱིད་ཀྱི་ངང་ལུ་ གནས་བཅུག་ཟེར་སྨོན་ལམ་བཏབ་ནི་དང་ མཐར་ཐུག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་འཐོབ་བཅུག་མནོ་བའི་རེ་སྨོན་དང་བཅས་ ཕམ་གཉིས་ལུ་གུས་ཞབས་འབད་དེ་ དྲང་པོ་འབད་བརྩོན་གྱི་སྒོ་ལས་བྲིས་མི་འདི་ལས་བརྟེན་ དགེ་བའི་ཕན་ཡོན་ཡོད་ན་ འདི་གིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་བསྒྲུབ་པ་དང་ སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་འཐོབ་བཅུག་ཟེར་ ཕམ་གིས་གཙོས་པའི་འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་གི་སེམས་ཅན་ཆ་མཉམ་གྱི་དོན་ལུ་ བསྔོ་ནི་ཨིན་ལགས།